دارک‌فوت

برونو فرناندز  ۸ سپتامبر ۱۹۹۴ توی شهر کوچیک مایا در پرتغال به دنیا اومد. از همون بچگی فوتبال براش فقط بازی نبود، کل زندگیش بود. مثل خیلی از بچه‌ها توی کوچه و زمین‌های خاکی بازی می‌کرد، اما فرقش این بود که همیشه می‌خواست بهتر از بقیه بهتر باشه؛ بیشتر بدوه، بهتر شوت بزنه و بیشتر گل بزنه.

اون وارد آکادمی بوآویشتا شد و کم‌کم همه فهمیدن با یه بازیکن معمولی طرف نیستن. تکنیک خوب، دید بازی بالا و شوت‌های محکم از پشت محوطه، چیزایی بودن که از همون سن کم توی بازیش دیده می‌شد.

اما داستان برونو، داستان راحت بالا رفتن از پله‌ها نبود…

تصمیم سخت؛ ترک خونه در سن کم

برونو توی ۱۸ سالگی یه تصمیم خیلی بزرگ گرفت: ترک پرتغال و رفتن به ایتالیا.

برای یه جوون کم‌سن، دوری از خانواده و بازی توی یه کشور جدید با یه زبان و فرهنگ متفاوت، اصلاً آسون نیست. اول به تیم نوارا رفت؛ تیمی که حتی خیلی‌ها اسمشم نشنیده بودن. شرایط سخت بود، فشار زیاد، اما برونو جا نزد.

بعدش به اودینزه و سپس سامپدوریا رسید. ایتالیا برونو رو ساخت؛

اونجا یاد گرفت چطور بجنگه، چطور تحت فشار بازی کنه و چطور وقتی اوضاع خوب نیست، باز هم بهترین نسخه‌ی خودش باشه. شاید اون موقع ستاره‌ی تیتر اول رسانه‌ها نبود، ولی داشت بی‌سروصدا قوی‌تر می‌شد.

بازگشت قهرمانانه به پرتغال

نقطه‌ی انفجار واقعی برونو، وقتی بود که به اسپورتینگ لیسبون برگشت. اینجا دیگه فقط یه بازیکن خوب نبود، رهبر تیم بود.

گل می‌زد، پاس گل می‌داد، از دقیقه ۱ تا ۹۰ می‌دوید و تیمو جلو می‌کشید. حتی وقتی تیم عقب بود، باز هم سرش بالا بود و دنبال برگردوندن بازی.

هوادارای اسپورتینگ عاشقش شدن، چون می‌دیدن برونو فقط برای خودش بازی نمی‌کنه؛ برای تیم، برای برد و برای افتخار می‌جنگه. آمار گل‌ها و پاس‌گل‌هاش عجیب بود و کم‌کم همه می‌دونستن که این بازیکن قراره دیر یا زود بره سطح بالاتر.

منچستریونایتد؛ جایی که برونو خودش رو ثابت کرد

ژانویه ۲۰۲۰ بالاخره اون انتقال بزرگ اتفاق افتاد: منچستریونایتد.

خیلی‌ها شک داشتن؛ می‌گفتن «می‌تونه توی لیگ انگلیس هم بدرخشه؟»

برونو جوابشونو توی زمین داد.

از همون بازی‌های اول معلوم شد یه چیز فرق کرده. یونایتدی که بی‌روح و سرد بود، دوباره جون گرفت.

گل‌های حساس، پاس‌های کلیدی، پنالتی‌های مطمئن و از همه مهم‌تر، شخصیت رهبری.

خیلی زود بازوبند کاپیتانی هم به بازوش بسته شد؛ چیزی که کاملاً برازنده‌ی شخصیتش بود.

یکی از چیزایی که برونو فرناندز رو خاص‌تر می‌کنه، فقط تکنیک و رهبریش نیست؛ بدن آماده و دوام بالاشه. جالبه بدونی برونو توی کل دوران فوتبالش فقط ۹ بار مصدوم شده؛ آماری فوق‌العاده برای بازیکنی که همیشه فیکس بازی می‌کنه و وسط شدیدترین فشارهاست.

برونو فرناندز بعد از برد برابر تاتنهام در مصاحبه با تی‌ان‌تی اسپورت:

• «وقتی بازی‌ها رو پشت سر هم می‌بریم، خب معلومه اعتمادبه‌نفس تیم میره بالا. این حس خیلی خوب و لذت‌بخشه، ولی نباید بذاریم غرور الکی بگیریم. تو این شرایط، حفظ تمرکز از هر چیزی مهم‌تره و باید با همین قدرت مسیرمون رو ادامه بدیم.
• اگه تو بازی‌های بعدی نبریم، خیلی زود برمی‌گردیم به همون وضعیت بدی که هیچ‌کس دوست نداره تجربه‌ش کنه. اون موقع دوباره اعتمادبه‌نفس تیم می‌ریزه و باور کردن راهی که داریم می‌ریم سخت میشه. تا اینجای کار ما دقیقاً هر چیزی که مایکل کریک و کادر فنی ازمون خواستن رو تو زمین اجرا کردیم و تو لحظه‌های حساس هم با شجاعت مسئولیت بازی رو قبول کردیم.
• تمرکز اصلی ما فقط روی بازی بعدیه. چهار برد پشت سر هم حس فوق‌العاده‌ای داره و خیلی شیرینه، اما حرفم با کل تیم واضحه؛ باید این چهارتا رو تبدیل کنیم به پنج‌تا و اصلاً وای نایستیم.»